[21] Hier zijn inderdaad geen woorden voor! |
| zaterdag, 05 juni 2010 18:29 |
 Coen van Veenendaal heeft ons er woensdag- en vrijdagavond al voor gewaarschuwd. Het gevoel dat we de afgelopen week in Alpe d’Huez hebben beleefd is met geen mogelijkheid onder woorden te brengen. En toch ga ik een bescheiden poging doen, in de wetenschap dat ik heel veel emoties,
woorden, beelden, gevoelens etc. niet zal raken.Misschien dat “saamhorigheid” een woord is dat enigszins in de buurt komt. Samen met collega’s, met onze nieuwe (fiets)vrienden, met onze mee- of nagereisde partners, met alle andere 10.000 Nederlanders op die berg, met onze dierbaren die hun strijd hebben gestreden en met hen die nog elke dag aan het knokken zijn. Samen een week lang geleefd, geliefd, genoten, gelachen en genoeg geweest. Ook “trots” haal ik weer eens van stal: trots op de sportieve prestaties, trots op onze prachtige financiele bijdrage aan die 10 miljoen, trots op onze collega’s en familieleden die ons de hele dag hebben verzorgd en naar boven hebben geklapt en geschreeuwd en bovenal trots op de werkelijk schitterende klik die we een week lang met elkaar hebben gehad. Dit is wel begonnen maar houdt nooit meer op. Dit is een week om nooit meer te vergeten. En nu, in de vroege zaterdagavond, zijn de meesten inmiddels weer thuis. De handen meer dan vol aan het verwerken van de indrukken. (Misschien ook nog van de kater van gisteravond…) Mijn 2 kaarsen die donderdag de hele dag hebben gebrand zijn mijn stille getuigen. Ze hebben de terugreis meegemaakt, maar hun eindbestemming nog niet bereikt. En hoe gaan we dit nu uitleggen aan het thuisfront, aan de meelevende buren, familie, vrienden, kennissen en last but not least: aan onze collega’s op de bank? Wat hebben we nl. genoten van hun reacties op de site, van hun sms-jes, van hun telefonische steun en interesse. Ieder van ons zal op zijn/haar eigen wijze een stukje overbrengen en hopelijk vormen we zo een logisch geheel. Dit was, is en blijft uniek in alle opzichten! Tot maandagmorgen 08.30 uur. Niet eerder en niet later is ons op het hart gedrukt. We zullen er zijn. Groeten, Rob Knoops |